SULTANGÜL AYYILDIZ

Bir süredir kendime şöyle cümleler kuruyorum:
“Yoruldum ama güzel yoruldum.”
Sanki bu yorgunluk beni ezmiyor da, sarmalıyor. Zor geçti belki, ama boşuna değildi diyorum. Çok şey yapmadım belki ama içimden geçen her şeyi taşıdım bu haftalarda. Taşımak da bazen koşmaktan daha ağırdır, değil mi?

Çünkü bu yorgunluk öyle bildiğin fiziksel bir bitkinlik değil.
Bu biraz ruhun oturup “bugün hiçbir şey yapmayalım mı?” demesi gibi.
Sanki bir sabah kalkıyorsun, alarm çalıyor, vücut hazır ama ruh uyanmak istemiyor.
Yorganı değil, hayatı üzerimize çekmek istiyoruz bazen.

Ama yine de kalkıyoruz.
Çünkü kimse bizim kadar bilmiyor neyi ne kadar zorlandığımızı.
Kimse bizim yerimize hiçbir duyguyu taşıyamıyor.
O yüzden çoğu zaman sadece “devam ediyoruz.”

Ve evet, bu yorgunluğun bir adı da var: güzel yorgunluk.
Çünkü elimizden gelenin en iyisini yaptık. Herkes göremedi belki ama biz biliyoruz.
Kimse fark etmedi ama biz kaç kere susup kendimizi ikna ettik, kaç kere içimizden geçenleri başkalarının iyiliği için yuttuk, kaç gece yatağa sessizce “yarın başka bir ben olacağım” diyerek girdik.

Güzel yorgunluk şudur:

Bitkinsindir ama pişman değilsindir.

Sessizsin ama kırgın değilsindir.

Çekinmişsindir biraz ama küsmemişsindir.

Yorulmuşsundur ama hâlâ sevgilisin hayata karşı.

Ve bu da bir başarıdır aslında.
Ayağa kalkmak kadar, bazen dizlerinin üstünde kalmak da güçlü olmaktır.
Koşmak kadar durmak da bir seçimdir.
“Ben buradayım, ama sessizce” demek de büyük bir cesarettir.

Biliyorum, bazı günler hiç bitmeyecek gibi oluyor.
Bazı sabahlar yataktan kalkmak, bazı akşamlar uyumak zor geliyor.
Ama geçiyor. Geçtiğini hep sonradan anlıyoruz.
Ve bir bakıyoruz… “o zamanlar bile güzelmiş” diyebiliyoruz.

O yüzden bu yazıyı okuyan sen;
Belki bugün sadece nefes aldın. Belki sadece sustun. Belki hiçbir şey yapmak istemedin.
Olsun.
Bu da bir yol. Bu da bir iyileşme şekli.
Yoruldun, ama güzel yoruldun.
Ve güzel yorgunluklar, sana kendini hatırlatır.
Bitmemek için değil… yavaşlayarak devam etmek için.