Merhaba, Harese nedir bilir misiniz?

İnsan en çok zararı kendisine verir. Bunu genelde seçimlerimiz doğrultusunda yaparız.

Gelelim atasözümüze ilham olan hikayemize. Hikayeyi kendi kalemimden anlatmaktansa Zülfü Livaneli’den aktarayım istiyorum. Livaneli’nin ‘Huzursuzluk’ romanında bir bilge sorar:
“Harese nedir bilir misin oğlum?
Bildiğin o hırs, haris, ihtiras, muhteris sözleri buradan türemiştir.
Harese şudur evladım.
Develere çöl gemileri derler bilirsin, bu mübarek hayvan üç hafta yemeden içmeden, aç susuz çölde yürür de yürür; o kadar dayanıklıdır yani.
Ama bunların çölde çok sevdikleri bir diken vardır. Gördükleri yerde o dikeni koparır çiğnemeye başlarlar. Keskin diken devenin ağzında yaralar açar, o yaralardan kan akmaya başlar.

Tuzlu kan dikenle karışınca bu tat devenin daha çok hoşuna gider. Böylece yedikçe kanar, kanadıkça yer, bir türlü kendi kanına doyamaz ve engel olunmazsa kan kaybından ölür deve. Bunun adı haresedir.
Demin de söyledim, hırs, ihtiras, haris gibi kelimeler buradan gelir.
Bütün Ortadoğu’nun adeti budur oğlum, tarih boyunca birbirini öldürür ama aslında ‘kendini öldürdüğünü’ anlamaz.
Kendi kanının tadından sarhoş olur…”
Hikaye hırsından, ihtirasından boğulan insanları ne kadar da güzel anlatıyor değil mi?

Kısaca;

Develerin çölde çok sevdikleri bir diken vardır “harese”. Deve yedikçe ağzı kanar ve tuzlu kan ile diken karışınca devenin daha da çok hoşuna gider. Kanadıkça yer yedikçe kanar eğer engel olunmaz ise kan kaybından ölür.

Sevgilerimle…

Sultangül AYYILDIZ