Merhaba! ☺️

Bir kaç gündür bayram telaşıyla birlikte, burada paylaşımda yapamadım. Fırsat bulunca ilk etapta sizlerle bir şeyler paylaşmak istedim. Bu bayram bana bir çok şeyi öğretti. Bir çok davranış konusunda deneyim elde ettim. Akraba ve aile ilişkileri konusunda, hassas davranış biçimi ve akraba ilişkileri konusunda nasıl daimi, samimi bir akrabalık oluşur ya da oluşmaz bunu bizzat gördüm.

Samimi bulmadığım ortamlara gitmeyi sevmediğim gibi samimi olduğunu düşünmediğim insanla da iletişimi sıkı tutmam. Samimi olmak, her anlamda öteki olmadan ötekileştirmeden ve ötekileştirilmeden sahici olmak benim gözümde. Bunu becerebilen her insan aslında samimi, olgun ve mantıkla hareket edebilen insandır. İletişim kurmak, kurabilmek tüm yaşam boyunca insan için beceri davranış biçimi demektir. İnsanların birbiri arkasından konuşup bir şey olmamış gibi yüzlerine gülüyor olmalarıda iletişimsizliktir. Çünkü o insan iletişim becerilerini geliştiremediğinden olması gerekeni, olması gerektiği gibi anlatamadığından bir şey olmamış gibi davranmaya devam ediyor. Bunun bir başka boyutu da zaten daha önce ki yazımda da belirttiğim, “iki yüzlülük” ile ilgili durum söz konusu. Akrabalık, genellikle çok uzak ama yakın olması gerektiği için yakınmış gibi davranılan bana göre soyut bir kavram.

Anlaşılabilir olmak, samimi olmak bunlarla birlikte iletişim seviyesininde üst düzey olduğu bir ortam da üst düzey bir insan olmaya adaysınız demektir. Akrabalık ilişkileri de tamamen bunlarla başlar, devam eder.

En azından bu şekilde olmalıdır…

Sevgilerimle…

Sultangül AYYILDIZ