Öyle ya ,  dostluk hayatta çok az karşılaştığımız insan türü. Aslında karşılaşmıyoruzdur da inşa ediyoruzdur. İyiliğimizi isteyen ve bu yolda bizi kırmasına , canımızı yakmasına izin verdiğimiz yegane insanlar. Bir dostluğun , bin arkadaşlıktan öte olunduğu parayla paha biçilmeyecek, “sen yokken , o vardı” cümlesinin alt yapısıdır. Zaman zaman da var olmadığına  inandığım bir kavram. ama kötümserliğim çabuk geçiyor. Aslında dostluğun öylesine saf bir sıfatı vardır ki ,  bunu anca anlamıyla birlikte yaşayanlar tatmışlardır ve bilirler. Kendi isteğimiz doğrultusunda değil. Sevilmesi gerektiği gibi sevmeyi başarabildiğimiz. Her ne kadar farklı zevkler apayrı karakterlere sahip olsak da omuz omuza olabileceğimiz kişilere verdiğimiz sıfattır. Şimdi ben burada dostluğun tanımını yapacak olursam , siz sıkılırsınız bende bunu size ne kadar anlatacak olursam olayım sizin dostluk hakkında bilip , uyguladıklarınızı değiştirmeyecektir.

        Lakin , bir nebze de olsa dostluk adına vermiş olduğum sıfat yahut tanımlama artık ne derseniz deyin , sizin uygulamanıza geçtiyse ne mutlu bana.  Herkesle arkadaş olabilirsiniz , ama yalnızca erdemlilerle dost olun. Öyle de bir şey vardır ki , dostum dediğiniz kişiler bulunması zor fakat bazen kaybedilmesi kolay olanlardır. Halbuki böyle olmaması gerekiyordu. Hani dosttuk ? sorusunun , sorgulanmaya mest tutmuş hali. Sorgular durursun öylece.

          Kısaca dost dediğin ; radikal olur sevilecek biri olmadığı zamanlarda bile seni sever. Sarılacak birileri olmadığında bile , sana sarılmalıdır. Arkadaş belki dayanamaz bir süreden sonra yeter der. Dost , dayanılmayacak zamanlarda bile sana dayanır. Fanatik olur , bütün dünya seni üzdüğünde sana moral verir. Nasıldı o klasik olan , ağladığında seninle ağlardı değil mi ? Bunu hiç unutur muyum ? Ama en güzeli de dost matematiksel bir kavramdır.  SEVİNCİNİ çarpar, ÜZÜNTÜNÜ böler , GEÇMİŞİ çıkarır. İyi dost , iyi dostlarınız olması dileğiyle…