Bugün spora gitmek, sadece bir rutin değildi. Biraz kafamı toplamak, biraz da kendimle baş başa kalmak istedim. Günün ağırlığını üstümden atmanın en iyi yolu bazen hareket etmek oluyor, bunu her seferinde yeniden fark ediyorum.

Salona girdiğimde işte bu diyorum. Biraz vücut yorgunluğu ile çıkacak olmam aslında bana iyi hissettiren şeyler arasında. Dışarıda hava hafif gri, şehir kendi halinde akıyor… içeride ise bambaşka bir dünya var. Koşu bandının sesi, aletlerin ritmi ama bir yandan da garip bir sakinlik.

Elliptical’a geçtim, kulaklığımı taktım ama bir süre sonra müziği bile kapattım. Çünkü o manzara yetiyordu. Şehir uzakta, insanlar kendi hayatında, ben ise o an sadece nefesime odaklanmışım. Bazen insanın ihtiyacı olan şey tam olarak bu: karmaşadan uzak, sade bir an.

Her adımda, her harekette zihnim biraz daha boşaldı. Gün içinde biriken düşünceler yavaş yavaş dağıldı. İş yoğunluğunu atmanın sa en güzel hallerinden bir tanesi. Spora başlarken kafam doluydu ama bitirdiğimde daha net, daha hafif hissediyordum. Şimdi çevremde ki güzel sevdiğim insanları daha net görerek onlarla daha verimli vakit geçirebilirim. Başta da dediğim gibi her anlamda iyi geliyor.

Şunu fark ettim; spor sadece fiziksel bir şey değil. Aslında zihinsel bir reset gibi. Kendine ayırdığın o kısa zaman, bütün günün dengesini değiştiriyor. Pencereden dışarı baktığım o an aklımdan şu geçti: Hayat aslında sürekli bir koşturmaca ama arada böyle durup kendine dönmek gerekiyor. Yoksa sadece akıp gidiyor.

Bugün yaptığım şey belki basitti. Biraz yürüdüm, biraz tempo yaptım. Ama bıraktığı etki hiç basit değildi. Tabi vücudum da ki etkilerini saymıyorum bile.. 🙃

Bazen en güçlü anlar, en sessiz olanlardır.