Bazı sabahlar, insanın içi sebepsizce hafifler…

Bugün benim için o sabahlardan biriydi. Şehrin kalabalığı henüz uyanmamışken, havada yağmur kokusuyla karışmış bir dinginlik vardı. Motorumun anahtarını çevirdiğim anda çıkan o tanıdık ses bile sanki “Hadi, bugün kendinle kalma günü.” diye fısıldıyordu.

Yollara düştüm.

Soğuk havanın yüzüme vuruşu bile iyi geldi…

Sanki zihnimdeki tüm gürültü, rüzgâra karışıp arkada kaldı.

Sahile vardığımda bulutlar gökyüzünü tamamen kaplamıştı ama içimde tuhaf bir huzur vardı. Hava gri olsa da, tam önümde duran denizin rengi bana umut gibi görünüyordu… Kimi günlerde hayatın en güzel yanı, kimseden bir şey beklemeden sadece kendine küçük bir mola vermektir.

Elimde sıcak bir sandviç, elimde termos çay, yanımda motorum, karşımda suyun sakinliği…

Hiçbir şey yapmadan bile insanın toparlandığı anlar vardır ya, işte tam öyle bir andı.

Bugün bir kez daha anladım ki:

Bazen iyi gelmek için büyük mutluluklara ihtiyaç yok. Bazen sadece bir sahil bankı, biraz rüzgâr, bir lokma ekmek ve sessizce eşlik eden motorun bile kalbi yumuşatmaya yetiyor. Sonrasında yağan yağmurla beraber sırılsıklam ıslanmış olsam bile bu bana huzur dolu hissettirdi.

Kendime güzel bir gün diledim…

Sizin için de huzur dolu bir gün olsun. 🌿