İnsan ömrü ne kadar uzun gözükse de, yaşlanınca ne kadar kısa olduğunu anlıyorsunuz. Ben bunu şu aralar daha iyi anladım. Keşke yukarıda ki kadar sağlıklı olabilseydin şu an. Dedemin gözlerine her baktığımda ya da onu otururken izlediğimde çocukluğuma dönüyorum. Beni sürekli gıdıklamaya çalışan, sürekli yanına gittiğimde bana kıyamayıp annemden gizli çikolata, şeker veren ve her para istediğimde çıkarıp düşünmeden veren dedem.

“Onu çok seviyorum.”

Bunu yazarken şu an göz yaşlarıma hakim olamıyorum. Onu bu kadar kötü görmek beni çok üzdü. Koskoca insan bir an da çocuk mu olurmuş hiç heh?

Ama diyorum ya işte, insan ömrü bu kısa…

Canım dedem, çok isterdim seninle çocukluğuma dönmeyi. Fırından sıcak ekmeklerle gelişini görmeyi, üşüdünüz mü diyip sobayı yakmanı, arabayla gezdirmeni, harçlığın var mı diyip var desem bile çıkarıp harçlık vermeni, sabah uyandırmak için su dökme tehdidiyle gelip uyandırmanı. Oysa şimdilerde yerinden bile kalkamamış olman ve seni öyle görmek beni çok incitiyor…

İnsan ömrü, bir beden ve bir nefes. Gerisi koskoca Dünya.

O da zaten bizim değil…