Saygın bir firmada yönetim, işe girmek isteyenlere bir soru sormuş ve soruya en uygun cevabı veren kişiyi işe almışlar. Bu soruda doğru veya yanlış cevap diye bir şey yok, sadece düşünce sistemi önemli.

Soru şu:

Karanlık yağmurlu bir gece, yağmur yağıyor, fırtına var, gök gürlüyor ve siz sabaha karşı 02.00′ de tek başınıza ıssız bir yolda araba ile gitmektesiniz. Arabanız iki kişilik. Biraz ilerde otobüs durağında 3 kişi bekliyor. Birincisi bir doktor, sizi daha önce geçirdiğiniz kalp krizinden kurtarmış.
İkinci kişi, çok yaşlı ve hasta neredeyse ölmek üzere olan birisi.
Üçüncüsü, hayatınızın rüyası, her zaman tanışmak için can attığınız birisi. Hava gittikçe kötüleşiyor ve arabanızda sadece bir kişiye yer var. Böyle bir durumda ne yapardınız?

Soruyu iyice düşünün ve en iyi cevabi verin. 
 

(Cevap vermeden alt bölümlere geçmeyin.)

Görüşmecilerden bazılarının cevabi şöyle olmuş:

A. Hasta adamı en yakın hastaneye götürürdüm.

B. Doktor daha önce hayatımı kurtardığına göre onu alırdım.

C. Manen düşünürsem tabi ki hasta adamı alırdım fakat kendi geleceğim ve hayatım için, her zaman tanışmak istediğim, hayatimin rüyasını alırdım.

Burada doğru  veya yanlış cevap diye bir şey yok sadece her bir kişinin durumu  algılayışı ve ele alışı var. 

Bu görüşmede cevapların % 90′ i “yaşlı adamı  alırdım” olmuş; ama sadece bir kişiyi işe almışlar. 

O kişinin  cevabı acaba nasılmış? 

(Biraz düşünün ve sonra aşağısını  okuyun.) 

Arabadan inip anahtarı doktora veririm,  doktor benim hayatımı kurtardığı gibi yaşlı kişiyi de hastaneye yetiştirip iyileştirebilir. Böylece ben de hayatımın insanıyla otobüs  durağında baş başa kalıp onu tanıma fırsatını elde edebilirim. 

Bu cevapla o kişi hemen işe alınmış. Verilen bütün diğer cevaplarda kimse arabasını vermeyi akıl edememiş.”