Sonbahar, yazın bitişi ve kışın başlamasına ilk adım. Mevsimler gelip geçiyor, tıpkı ömrümüz gibi… İlkbahar, yaz derken işte sonbahar da geldi, hatta Eylül tıpkı sararan yapraklar gibi rüzgarların peşine takılmış gidiyor bile.

Sonbahar; bir başka deyişle hazan yani hüzün mevsimi. Kısalan günler, sararan yapraklar, yağan yağmurlar ve esen serin rüzgarlar…

Kimine göre yazdan sonra çekilesi şey değil gibi geliyor ama ben müptelasıyım. Yazı seven insanların hüznüdür Eylül…

Hava erkenden kararırken “e akşam oldu bugün de ömürden bir gün daha bitti” moduna girmemek her baba yiğidin harcı değil. Tabiatın değişimiyle birlikte insan ruhunun değişimi de bir nevi başlamıştır aslında.

Sonbahar aşktır. Evet aşktır. Romantiktir. Hafif çiseleyen yağmur, çabuk kararan gökyüzü, rüzgarla yavaşça dökülen yapraklar aşkı çağırır fısıltılarla. Elele yürümek bir başka güzeldir sonbaharda, birlikte balıkçıya gitmek, saatlerce evde tembellik yapmak gazete ve dergilere gömülerek… Huzurdur sonbahar.

Aslında yeni bir başlangıçtır sonbahar. Yeni tohumların atıldığı, doğanın canlanmak için dinlenmeye çekildiği, çocukların kışa kavuşup hayallerini kardan adama gömmek için kenarı çekilmesidir… Çiçekler ölür, ağaçların yaprakları önce sarıya sonra kırmızıya çalar ve savrulur.

İşte şimdi sonbaharı yaşama vakti, ağaçların yaprak döküşünü seyredin; çınar ağaçlarının altında sevdiklerinizle bir yürüyüş yapın. Yağmura kulak verin, sonbaharda yağmur yağdığında toprağın o huzur veren kokusunu çekin içinize.

Unutmayın ki serinlik insana her daim sevmesini öğretir… Özdemir Asaf’ın sevdiğim şu mısraları sonbaharı anlatır bana;

Öyle bir ilkyaz ol ki korkut yaprakları,

Öyle bir son yaz ol ki tut yaprakları,

Sararıp dökülürken güz rüzgarlarında

Ardında savrulsunlar, unut yaprakları.

Sevinçlerinde onlar vardı, hüzünlerinde onlar

Seninle yeşerdiler, seninle soldular..

Olsunlar senden sonra da umut yaprakları.

Sevgilerimle…

Sultangül AYYILDIZ