Çocukluğum diye adlandırıyorum. Toplayıp kavanozun içini aydınlatmasını görebilmek için tüm çabayı toplarken gösterip, mutluluğunu seyre dalıyordum. ☺️ Ne kadar naif ve ne kadar da küçük mutluklar öyle değil mi? Bugün hafif balkon esintisinde otururken bahçemiz de yanan ateş böceklerinin ışıklarını görünce hafif bir tebessümle aynı mutluğu tattım. Çocuklukla yaşadıklarınız iyi veya kötü ne var ise unutulmaz sonradan ileri dönemlerde yaşadığınız da aynı duyguyu ve anı anımsarmışsınız. Bizzat şu an deneyimlediğim gibi içimi huzur kapladı.

Zaman denen kavram o kadar kısa ve gözle görülmeyecek kadar hızlı akıyor ki insan nerede, ne yaptı unutuyor. Misal bende 18 yaşından sonrası yok. 18 yaşıma gelmeyi dört gözle beklerken 18 yaşıma daha gelmedim diye isyan ederken şimdilerde o yaşları arıyor olmak ne kadar garip. 18 olduktan sonra ne yaşadım, nasıl geçti, neler yaptım? Tüm bunlar o kadar karışık ki, insan olgunlaştıkça ve yaş aldıkça zamanın kıymetini anlıyor. Ateş böcekleriyle oynarken şimdilerde sadece o günler anımsıyor ve hafif tebessümle yetinip bir iç çekmekle geçiyor. Zaman en kıymetli hazine dediklerinde kulak ardı eden bir gençlikle geldik ve her şeyde olduğu gibi yaşayarak yaş aldıkça şahit olduk.

Geç olsun, güç olmasın demişler. Ateş böcekleri hala güzel. ☺️

Sevgilerimle…

Sultangül AYYILDIZ