Merhaba! ☺️ Blogumun istatistiklerine baktığımda mutlu oldum ve bu yüzden bir şeyler yazmayı istedim çok fazla aktif olamasam da buna rağmen burada beni sürekli takip eden, yazdıklarımı okuyup beğenen herkese teşekkürlerimi sunuyorum.

Bazen insan büyük bir boşluk içinde kaybolur gider. O zaman işte yazılacak çok şey vardır ama cümleleri bir araya getiremezsin. Gündelik ideolojiler elbette ki paylaşılabilir. Fakat benim istediğim sizin düşüncelerinize, hislerinize dokunabilmek. İnsanın en çok ihtiyacı olanda bu değil midir? Okuduğunuzda, “Evet! İşte bu tam beni anlatıyor.”

Demeniz gibi…

Yeniden doğan bir çocuk düşünün savunmasız, hayata alışmaya çalışan, yeni şeyler öğrenip hayatına yeni şeyler katmaya çalışarak büyümeye çalışan bir çocuk. İşte bazen yaşamımız boyunca bazı zamanlarda bunun gibi hissederiz. Dünya fazla gelir. Düşünecek çok şey vardır fakat düşünemezsin düşünmek istemezsin çünkü.

Kış günü odanın soğukluğuyla çalan saate elinin uzanması ve metalin soğukluğuyla üşümen gibi. Uzanmak istersin alarmı kapatmak için ama metalin keskin soğunun eline değmesiyle üşürsün…

O saat her kış, her gün aynı saatte çalar ve sonuç hiç değişmez.

Çünkü uykulusundur, ve o an olması gerekeni yapar alarmı kapatırsın. Alarm kapanır tabi fakat yarın aynı saatte çalmak üzere…

Yarın aynı saatte yazmak dileğiyle.

Sevgilerimle…

Sultangül AYYILDIZ