Sabahları günlük güneşlik olan havanın, gecesinde sessizlik içinde sadece yağmur yağışlarının seslerini dinlemek insana bir hayli huzur veriyor. Yağmur damlaları altına geçip ıslanmak ve üşüyüp sıcak duş altına girmek ise paha biçilemez bir durum. Tam da bugün bu durumu yaşadım güzel esintili, yağışlı havanın altında doyasıya ıslanmak…

Fakat tam bu durumu yaşadığım anda bir şey fark ettim ve mutluluğum içinden öylece geçiveren bir öfke aldı beni. Bursa’da Yeşil Cami önünde çocuklarını dilendirmek için zor kullanan bir annenin, çocuklarına bağırışına şahit oldum.

Bir birey olarak çocuk sahibi olabiliriz. Diğer insanlarla eşit şartlarda yaşam sürdüremiyor olabiliriz. Hayat şartları bir şeyleri bize kötüye kullandırıyor olabilir fakat bunu çocuklara yaptırmak ne kadar doğru?

Dünyaya getirdiğiniz sizin çocuğunuz olabilir, siz dünyaya getirmiş de olabilirsiniz ama onun insan olduğunu unutmamalısınız. Bir insan gibi muamele göstermeli, kendinize yapılmasını istemediğiniz hiç bir şeyi çocuğunuza da uygulamamalısınız. Bir çocuk sahibi değilim fakat bir insanım.

Ben insan olarak bugün ebeveyninden sözlü ve fiziki şiddet gören çocuğa sessiz kalacak potansiyele değilim. Rabbim kim olursa olsun bizi hepimizi her zaman iyi insanlarla karşılaştırsın. Bu tip insanlar ve bu tip insanların yetiştirdiği çocuklar çoğu zaman gelecekte kendi çevrelerine ve çocuklarına da aynı durumu yaşatacaktır. Çoğunlukla bu böyle gelmiş, böyle de gidiyordur.

Dilerim ki, bugün o şiddete maruz kalan çocuklar yarın en iyi yerlerde olurlar.

Sevgilerimle…