Kimseye anlatmadığım , içine menfaat ilişkilerini sokmadığım beni mutlu ettiği kadar , üzdüğü bir hikayemi sizinle paylaşmak istiyorum.

Gözümün gördüğü ne var ise fotoğraflamaktan kendimi alamıyorum. Fotoğraf , benim için ileri ki yıllarda bakılıp , anılacak ve üstünde uzun uzun gülümsenincek yahut özleyip ağlanılacak en güzel eylem.

Bundan bir kaç ay önce hayatımın en güzel anını fotoğraflamak için bir girişimde bulunduğumda , bunun doğru olmadığı söylendi şu an hafızalarımda resmettiğim o en duygusal ve hayatımın en naif durumunu blogumda çizmeye karar verdim. Sadece hatıralarımda kalmasın istedim.

Beni psikolojik olarakta yıpratan bu yer , mutlu etmesi kadar da üzdü. Öncesinde kaymakamlığın iznini alarak sevgi evine gittim. Sevgi evinde maalesef ki , çocuk istismarına uğramış çocukların gözlerinde ki o sönmüş ışıkları gördüğümde psikolojik olarak büyük bir çöküntü yaşadım.

Onlar için özenle seçtiğim hediyelere koşmak yerine , sessizce baktılar.

Sessizce…

Aralarında 7 yaşında bir kız çocuğu vardı. Hikayesini öğrendiğim de , içime giren sıkıntıların ne haddi ne de hesabı vardı.

Ne de şu an cümlelerime devam ederken akan göz yaşlarımın. O an sadece hayatımı sorguladım. İnsanlığımızı…

Bir baba.

Sadece bir baba diyor ve susuyorum. Çünkü devamını benim içim almıyor. Cümlelerime dökemiyorum. Dökmek istemiyorum.

Üstüne ekliyorum.

İstismar…

Nasıl kıyar insan canına , can bildiğine canı gibi sevdiğine.

Her hafta kaymakamlık izni ile gittiğim sevgi evinde , her hafta aynı soru ile karşılaşıyordum.

“Abla , yine gelecek misin ? “

Her seferinde tabi ki , haftaya da geleceğim demekten bıkmadan , usanmadan cevap veriyordum.

Yine bir hafta aynı soru ile karşılaştım fakat üstüne ekledi ;

“Eğer gelmeyeceksen , seni sevmeyeyim” , dedi.

O an , gözlerimden akan yaşlara aldırmadan “ben hep geleceğim her zaman , hep yanında olacağım yeter ki sen beni sev” dedim.

Kafasını hafiften sallayıp , onaylarken yüzünde ki o tebessümü beni o kadar mutlu etti ki içime saklayıp oradan gidesim geldi.

Yapamadım.

Ama yapacağım , alacağım ve bakacağım. 18 yaşına dahi gelse , onu oradan alacağım. Şimdi size gösterebilceğimiz bir fotoğrafımız yok ama olacak.

Dolu dolu gülüşlerle , içini doldurduğum sevgi ve ilgiyle hayata bakerken bakacağı , bakacağımız fotoğrafları , fotoğraflarımız olacak.

Şimdi göz yaşlarımla sizinle paylaştığım bu yazımı o zamanlar , mutluluktan göz yaşlarım akarken okuyacağım.

Belki de okuyacağız…

“Bir serçe , Zümre.”