Alıştım.

Seninle , havanın kararmasından , gündüzleri güneş doğmasına kadar ki tüm o anlara alıştım. Akşamları hemen sabah olsun istemek nasıl birşeydi ? Şimdilerde unutmuşum ?

Bağlandım.

Sıkı sıkı , içtenlikle , tüm duygularımla bağlandım. Seni naif duygularımla seviyordum. Sevmek nasıl bir duyguydu da ben seni kendimi ihmal edicek kadar sevmişim ? Şimdilerde unutmuşum.

Ve sen ,

ben tüm bunları yaparken , gitmek nasıl birşeydi ? Git dememiştim ki ? Nasıl gidebildin ? Şimdilerde özlüyorum ve şimdilerde özlemek nasıl bir duygu bunu iyi biliyorum.

Özlemenin nicesi 24 karatsa ben seni okadar özlüyorum. Gözlerimin bakacağı , baktığı , gördüğü her açıda seni görüyor , görmek istiyor ve seni hatırlıyorum. Sensiz geçen tüm bu günlerimde benim artık sabahlarıma güneş doğmuyor. Sabah olmasın.

Gece olunca tüm dertlerimin üzerine toprak atılmış gibi hissediyorum. Çünkü ben en çok geceleri boşluğa düşüyorum.

Bir insan acılarını bu kadar naif yaşıyabilir mi ? Şimdilerde ben bunu öğrendim.